Glaucoom
De beelden van de omgeving worden opgevangen door het netvlies en via de oogzenuw, doorgestuurd naar de hersenen. Glaucoom is een ziekte van het oog waarbij schade aan de oogzenuw ontstaat en daardoor van het gezichtsveld. De belangrijkste risicofactor is een verhoogde oogdruk vandaar dat
in de volksmond vaak gesproken wordt van “glaucoom” of een “verhoogde oogdruk”.
Netvliesaantasting van de oogzenuw leidt tot vermindering van het gezichtsveld en kan uiteindelijk, via koker zien, tot blindheid leiden. Deze schade
aan de oogzenuw kan niet meer worden hersteld. Een tijdige opsporing van glaucoom is noodzakelijk en een goede behandeling kan verdere aantasting van de
oogzenuw beperken of zelfs stoppen. Meestal treedt glaucoom op in beide ogen, al kan het ene oog veel meer aangedaan zijn dan het andere oog. Bij het ontstaan
van de schade van de oogzenuw speelt een verhoogde oogdruk een belangrijke rol.
De klassieke kenmerken van glaucoom bestaan uit een combinatie van 3 kenmerken:
a) een verhoogde oogdruk b) een beschadiging van de oogzenuw c) beperking of utival van het gezichtsveld. Nu zijn we daar de laatste jaren iets anders naar gaan kijken, in die zin, dat een verhoogde oogdruk niet meer een onderdeel
is van de definitie, maar geldt als een risicofactor voor glaucoom. Dat wil zeggen dat mensen met een verhoogde oogdruk niet per definitie glaucoom hebben
of krijgen. Omgekeerd kan een patient met een normale oogdruk toch glaucoom hebben of krijgen. De oogdruk is een risicofactor.In de volksmond wordt glaucoom
ook nog wel ‘groene staar’ genoemd. Deze term wordt niet meer gebruikt. Groene staar moet niet worden verward met ‘grijze staar’, wat een vertroebeling
van de ooglens is. De medische term hiervoor is ’staar of cataract’ en wordt elders beschreven.
